Bajar - Emele
Ava dikim ava dikim
Ji were mal çêdikim
Belkî hûn nizanin mêvanno
Bilî xewê, mal çêdikim
Bê sîgorte û bê qerentî
Sibeya xwe êvar dikim
Belkî hûn nizanin mêvanno
Bilî xewê, mal çêdikim
Geh li jor geh li jêr im
Li nav sedan malan digerim
Kes napirse halê min
Çima ez bêmal im
Diwestim wez diwestim
Bi çavên xew dinalim
Wexta ku êvar dibe wax
Zarok tên hembêza min way
Dixwazin bi min re bileyzin
Ezê neçar, zû radizim
Dixwazin bi min re birazin
Lê neçarî zû radizim
Bîr nabe ji bîr nabe
Ew roj tu bîr nabe
Berfa reş ser me barî
Gula me bû xar
Bîr nabe lê bîr nabe
Ew roj tu bîr nabe
Gundê me xirakirin
Mala me bû xwelî...
Walle em niha di kirê de ne
Mal maleke xerabe ye
Kêm maye li ser me hilwêşe
Em yanzdeh kes in, ne baş e
Dê û bavê min, zarokên apên min
Yek jî malbata min, giş bi hev re dijîn
Em bi tirsê ve radizin
Lê xew jî çi xweş e ax
Dibe seray û çar koşe
AMELE
evler yapıyorum sizlere, evler..
belki yoktur haberiniz,
yatıyor, kalkıyor, ev yapıyorum.
sigortasız, garantisiz
akşamı ediyorum.
yoktur sizin haberiniz,
yatıyor, kalkıyor, ev yapıyorum.
bir aşağı bir yukarı,
yüzlerce kat arasında
mekik dokuyorum.
kimse sormaz halim,
neden benim de yok bir evim?
bîtap düşerim,
uykulu gözler azaptır bana,
gün kavuştuğunda geceye,
evde çocuklarım gelir kucağıma,
uyumak isterler koynumda,
mümkün mü?
herkesten önce dalarım uykuya..
unutmak ne mümkün o günü:
kirli bir kardı, yağdı üzerimize,
diken oldu gülümüz..
unutmak ne mümkün,
harap ettiler köyümüzü,
küle döndü evimiz..
kiracıyız eski, harabe bir evde
devrildi ha, devrilecek..
on beş kişiyiz aynı evde:
anam, babam, amca çocukları,
maaile..
korkuyla dalıyoruz uykuya,
lâkin bıraktık mı kendimizi uykunun kollarına,
saray yavrusu oluyor evimiz mübarek.