Melayê Cizîrî – Çîn çîn kirin zulfên siya, kesk-etlesa dîba-qeba

Çîn çîn kirin zulfên siya, kesk-etlesa dîba-qeba
Êdî nîşan nabin xuya, têkil kirin lazim seba

Min dî seba danê seher, me’wayê bedrê kir du ker
Qews û qezeh jê hate der, dîsa be zulfan ra teba

Îro ji me l’bedra temam, ‘enberfeşan bin sed selam
Ey hudhudê şîrînkelam, ehlen wesehlen merheba

Min dilberek wek dur heye, mehbûbi şîrînsur heye
Husn û cemalek pur heye, Belqîssifet mesken Seba

Me d’vê bibêjiya dilberê, bêt û li uslûba berê
Lê kifş bibît û j’pencerê, xef çî û bê teşbîhê ba

Şox û şepala meyperest, ew zalima hişyar û mest
Vê name xef dey vi dest, fî teyyiha nesru’n-neba

Bêje şirîna surperî, durdaneya ez muşterî
Kan ‘ehd û peymana berê, bê fayde çûn teşbîhê ba

Neyşekera spîdest û zend, zanim mecalê name xwend
Lêvan tebessum kir ji qend, maset kevanî bê ruba

Dilber mecala name dî, nasî ku nîşana me dî
Nûnek muxalif tê nedî, hel qelbuha nehwî seba

Qasid bi meqsûda me hat, pur-mujde û emr û berat
Nîşan hinarin hem xelat, şehzadeya gulgûn-qeba

Îro mecal wê hat û wext, dîsan cuwanbû min dirext
Ew lami‘a dayî ji text, ma kane berqen xulleba

Selwa-rewan zerrînwereq çîçek Melê dîn sed neseq
Yaqûtuha yuhkî’ş-şefeq yehwî ‘uqûden kewkeba