Melayê Cizîrî – Ser didet avê kewserê zemzemeyê semayê zulf

Ser didet avê kewserê zemzemeyê semayê zulf
Sayenumayê xawerê sidreyê muntehayê zulf

Sayenumayê cebhetê neqş û xetê ji qudretê
Nuqte û herf û cezme tê bal û perê humayê zulf

Bal û perên sifethuma saye li cebhetê numa
Xemrî û bisk çûn sema yek bi yek li bayê zulf

Bisk û şerab û şitriyan reqs e ji rengê xemriyan
Baz û [‘îqab] û qumriyan seyr e seher tebayê zulf

Her me ji burcê sunbul e pence di sîne û dil e
Dûr û diraz û muşkil e qisse û macerayê zulf

Bestiye zulfê der kemîn helqe bi helqe çîn bi çîn
Yexma diken dilan nihîn in, nîne yeqîn xetayê zulf

Rûm û ‘Ecem ji her teref Hind û Zeng sef bi sef
Rezm û sewaş e wan bi xef hatine ber hewayê zulf

Her dem û her se‘et ji nû pêt e, di sîne nar û dû
Sebr kû têt û xew ji kû ‘aşiq û mubtelayê zulf

Zulfê siyahê bêwefa qet me nedî ji dest sefa
Kuştime ez bi sed cefa ah ji dest cefayê zulf

Zor û feqîr û mubtela zahid û sofî yû Mela
Kuştine ew bi sed bela kes nekevit belayê zulf